ODCINEK 11
Proszą pana!
Proszę pana!
Dlaczego go pan nie ratuje?
Nie może pan tylko patrzeć jak umiera.
Wezwij karetkę.
Pomóż mu odzyskać pamięć.
Jeśli się nie uda,
jego stres pourazowy może się pogorszyć.
Nawet go nie znam.
Nie mamy żadnych wspólnych wspomnień.
Ale mnie przeraża.
Aż trudno mi oddychać.
IZBA PRZYJĘĆ
Przepraszam.
Wiesz, kim jestem?
Nazywam się Lee Cho-in.
Wiesz, kim jestem?
Znasz mnie?
To pomyłka.
Straciłem pamięć.
Ale przypomniałem sobie ten numer.
Już powiedziałem, że to pomyłka.
Proszę się zastanowić.
Nazywam się Lee Cho-in...
Cześć.
Chodźmy coś zjeść.
Daj mi chwilę, Seo-yeon.
Cho-in.
Czy to nie jest przypadkiem...?
To pan, doktorze Lee Cho-in?
To pan, prawda?
Nie.
To pomyłka.
Nazywam się Oh Kang-ho.
Nieprawda.
Jesteś Lee Cho-in.
To jest pan Lee Cho-in.
Tak,
jesteś doktorem Lee Cho-in ze szpitala Bosung.
Tym doktorem Lee, który zaginął w Szanghaju pół roku temu.
Byłam twoim przewodnikiem po Szanghaju.
Jestem Oh Young-ji.
To Oh Young-ji, siostra Oh Kang-chul.
To ja byłam z tobą na misji w Tolu.
Widziałam, jak uczestniczysz w operacji mózgu w Chinach.
Nie pamiętasz, co wydarzyło się w Chinach.
Jestem częścią tych wspomnień.
Kang-ho...
Chciałam powiedzieć, doktorze Lee Cho-in.
Przepraszam, ale nie mogłam tego powiedzieć wcześniej.
Zapomnij, że kiedykolwiek byłeś Oh Kang-ho.
I zapomnij o mnie.
Odzyskaj pamięć i idź swoją drogą.
Nie zrozumiałem ani słowa.
Wiedziałaś, kim jestem, od chwili kiedy mnie zobaczyłaś?
Tak...
Wiedziałam.
Wiedziałaś, że nie jestem Oh Kang-ho, ale Lee Cho-in.
I udawałaś głupią?
Tak...
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Dlaczego nie powiedziałaś, że jestem Lee Cho-inem?
Byłam samotna.
Po śmierci Kang-chula, nie miałam nikogo.
Byłeś jedyną osobą, na której mogłam polegać.
Mogłaś mi powiedzieć.
Widziałaś, że dręczą mnie koszmary.
Jak mogłaś?
Bo cię lubiłam.
Lubiłam cię, panie Lee Cho-in.
Byłam samolubna i chciałam mieć cię przy sobie.
Wiedziałam, że gdybyś odzyskał pamięć, odszedłbyś ode mnie.
Nie mogłam ci powiedzieć.
Wiem.
To był błąd.
A teraz jest już za późno.
Więc...
Idź na poszukiwanie swojej pamięci.
Zrobiłam coś strasznego. Bardzo mi przykro.
- Choe Bok-geun. - Tak, doktorze Lee.
Co z wami nie tak, ludzie?
Słucham?
Miał się pan pozbyć Lee Cho-ina,
więc dlaczego wciąż żyje?
Nie jesteśmy już w Chinach.
Łatwiej powiedzieć, niż zrobić.
Nie zadzwoniłem, żeby słuchać pańskich wymówek
Zadzwonił do mnie Lee Cho-in.
Wiesz, co to znaczy?
Zaczyna odzyskiwać pamięć.
Też o tym słyszeliśmy.
Jesteś w pobliżu Lee Cho-in?
Gdzie jesteś?
Przed oddziałem ratunkowym szpitala Bosung w Cheong-ju.
Co takiego?
Na izbie przyjęć szpitala Bosung w Cheong-ju?
Wygląda na to, że spotkał swoją znajomą.
Kogo?
Kobieta w okularach, nie pierwszej młodości.
Kim Hyun-ju?
Proszę się nie martwić.
Zajmę się nim, jak tylko wyjdzie.
Nie.
Najpierw musisz się dowiedzieć z kim się spotkał i co im powiedział.
Pozbędziesz się go, po tym jak sam tam pojadę i wszystko sprawdzę.
Zrozumiałeś?
Tak, będziemy czekać.
Seo-yeon.
Doktorze Lee Sun-woo, nie ma pan nawet czasu na lunch.
Coś mi wyskoczyło, przepraszam.
Zjedzmy coś, zanim sushi się zepsuje.
Muszę iść, przepraszam.
Sun-woo, nie możesz nawet zjeść kilku kawałków sushi?
Jak tylko się z tym uporam, będę z tobą codziennie.
Obiecuję.
Tylko tak mówisz.
Pamiętaj, żeby odżywiać się regularnie.
Dobrze.
Muszę iść.
Dyrektor kazał ci robić co najmniej trzy operacje dziennie.
Nikt nie wie, dlaczego tak cię zamęczał.
Kiedy ogłosił plan powstania
Centrum Ratownictwa Medycznego,
dołączyłeś do mnie na Izbie Przyjęć.
Kiedy widziałam cię po raz ostatni,
odszedłeś z ukrytym zapasem leków
i uśmiechem na ustach, by ratować życie ludzkie w Chinach.
Cho-in, słuchasz mnie?
Przepraszam.
Wygląda na to, że masz amnezję.
Więc to wszystko musi wydawać się niewiarygodne.
Ale skoro już tu jesteś,
spokojnie odzyskaj pamięć.
Nie przejmuj się.
Jak mówiłaś, trudno w to wszystko uwierzyć.
Niezależnie co ktoś mi powie,
nie potrafię w nic uwierzyć.
Uwierzysz, kiedy zobaczysz.
Polećmy jutro do Seulu i...
Postrzelono mnie na pustyni.
Co takiego?
Ktoś chciał mnie zabić w Chinach.
Ale jeśli chodzi o to, kto to zrobił albo o tym wiedział.
Nie mam pojęcia.
Chcę sam to odkryć.
Cho-in.
Nikomu nie mogę teraz wierzyć.
Przykro mi.
Cho-in.
Jeśli ktoś naprawdę usiłował cię zamordować,
to, że wciąż żyjesz, musi być dla nich szokiem.
Mieli nawet urnę z twoim imieniem.
Musisz być ostrożny, dopóki nie odzyskasz pamięci.
SZPITAL BOSUNG DOKTOR KIM HYUN-JU
Dziękuję, pani doktor.
Kiedy widziałam cię po raz ostatni,
odszedłeś z ukrytym zapasem leków
i uśmiechem na ustach, by ratować życie ludzkie w Chinach.
Tak, jest pan doktorem Lee Cho-in ze szpitala Bosung.
To pomyłka.
Doktor Lee Sun-woo?
To pan, dyrektorze Lee.
Kopę lat, doktor Kim.
Musi być pan zajęty w Neuro-Centrum,
co pana sprowadza do Cheong-ju?
To też nasza placówka.
Przyszedłem zobaczyć, jak się mają sprawy.
Ale co pan robi na izbie przyjęć?
Szuka pan kogoś?
Tak.
Chciałem z panią porozmawiać, doktor Kim.
Ze mną?
O czym?
Nie chciałem, żeby były między nami niesnaski przez Centrum Neurochirurgii.
Przyszedł pan przeprosić?
Przeprosiny są zbędne.
Została pani nominowana do poprowadzenia Izby Przyjęć z Cho-in.
To wizyta kurtuazyjna.
Rozumiem.
Ma pani pełno energii, ale nie ma tu zbyt wielu pacjentów.
Musi się pani nudzić.
To nic złego, że nie ma zbyt dużo pacjentów.
Wcale się nie nudzę.
Widzę, dokąd zmierza Neuro-Centrum.
Doprawdy?
Pozwolę pani wrócić do obowiązków.
Jasne.
Do zobaczenia.
IZBA PRZYJĘĆ
Gdzie jest Lee Cho-in?
W parku.
Śledzimy go.
- Lee Sun-woo? - Tak.
Chce się spotkać z Lee Cho-inem tylko po to, żeby go zabić?
Cho-in spotkał się z kilkoma osobami.
Sun-woo chce się zorientować, ile wiedzą.
Ubezpiecza tyły.
Byłam pańskim przewodnikiem po Szanghaju.
Jestem Oh Young-ji.
Bo cię lubiłam.
Lubiłam cię, panie Lee Cho-in.
Byłam samolubna i chciałam mieć cię przy sobie.
Wiedziałam, że gdybyś odzyskał pamięć, odszedłbyś ode mnie.
Nie mogłam ci powiedzieć.
Wiem, to był błąd.
A teraz jest już za późno.
Więc...
Idź na poszukiwanie swojej pamięci.
Zrobiłam coś strasznego.
Bardzo mi przykro.
Kang-chul...
Mój egoizm wszystko zepsuł.
Ale...
Chyba dobrze postąpiłam.
Panie Choe, proszę doprowadzić sprawę do końca.
Trzeba to skończyć w Cheong-ju.
Rozumiem.
Halo?
Seo-yeon, mówi Sun-woo.
Jestem głodny.
Lee Sun-woo.
Dlaczego się głodziłeś?
Byłem zajęty.
Tak bardzo, że nie miałeś nawet czasu nic zjeść?
Tak.
Od teraz musisz to potraktować jako priorytet.
W porządku.
Zupa z alg jest przepyszna.
Pewnie powinieneś zjeść jeszcze sześć porcji.
Chętnie.
Ale nie przesadzaj.
Nadmiar jedzenia nie jest wskazany podczas terapii.
JEDZENIE DOBRE DLA KOMÓREK MÓZGOWYCH
Przygotowałaś dla mnie dietę.
Myślisz, że będę ci gotować byle co?
Nie masz o mnie zbyt wysokiego mniemania.
Kim Seo-yeon.
Możliwe, że to pragnienie twojego jedzenia
utrzymuje mnie przy życiu.
Będę cię karmić, tak długo jak będziesz mógł jeść.
Usiądź.
Zostań...
Poczekaj chwilę...
To musiał był długi dzień.
Chciałem być z tobą szczęśliwy, tak jak te dzieci.
Nie chciałem, żebyś przeze mnie płakała, jak ta dziewczynka.
Tak jak dzieci, które rosną z każdym rokiem,
chciałem, żebyśmy po trochu tworzyli wspólne wspomnienia.
Jestem tylko idiotą, który nawet nie pamięta swojego imienia.
Chciałbym odzyskać pamięć i zostać z tobą.
Nawet gdybyśmy się mieli roztyć, jak ci ludzie.
Widziałaś, że dręczą mnie koszmary.
Jak mogłaś?
Po pikniku...
chciałam ci o wszystkim powiedzieć.
Zamierzałam
pozwolić ci odejść.
Pyta pan czy to prawda?
To prawda. Cho-in żyje.
Wrócił do życia, dyrektorze Lee.
Nie cieszy się pan?
Ja też.
Na początku nie mogłam w to uwierzyć.
Ale to naprawdę Cho-in.
Trudno mi o tym mówić.
Ale za tym, co przydarzyło się Cho-inowi, kryje się coś więcej.
Ma amnezję.
Ale zrobiliśmy pogrzeb komuś, kto jeszcze żył.
Są też wątpliwości co do pańskiej operacji struniaka.
Cho-in miał przy niej być.
Proszę pana?
Doktor Kim Hyun-ju.
Jak się pani miewa?
Co pani tu robi o tej porze?
Mam jutro wolne,
więc przyszłam się przywitać.
Ach tak?
Tak.
Widzę, że stan dyrektora nie uległ zmianie.
Jestem wdzięczna, że operacja Sun-woo doprowadziła go chociaż do tego stanu.
Nie mogę prosić o więcej.
To prawda.
Ja też jestem wdzięczna.
Muszę już iść.
Zastanawiam się, co tu robi doktor Kim Hyun-ju, dyrektorze Lee.
Nie ma co się tak starać.
Bardzo dobrze.
Dlaczego mnie pan wezwał?
Zrobiłem jakiś błąd podczas ostatniej operacji?
Nie.
Szkoda tylko, że inni anestezjolodzy
nie pracują tak dobrze jak pan.
Pańskie miłe słowa mnie przerażają.
Żartowałem.
Wczoraj w placówce w Cheong-ju
wpadłem na doktor Kim Hyun-ju.
Rozumiem.
Chyba nadal się na mnie gniewa.
Projekt Centrum Ratownictwa Medycznego przepadł.
Nie chciałbym zostawiać tak zdolnego lekarza w drugiej placówce.
Co ma pan na myśli?
Kiedy skończymy z Centrum Neurochirurgii,
może powstanie Centrum Ratownictwa.
Naprawdę?
Oczywiście.
Aha...
Poza tym z doktor Kim Hyun-ju wszystko dobrze?
No cóż, jest starą panną. Przydałby jej się facet.
Ale to tak między nami.
Rozumiem.
Do zobaczenia na odprawie.
Jasne. Już znikam.
Kang-chul.
Teraz zostaliśmy tylko we dwoje.
Będę się dalej starać.
Dziękuję.
Pan Lee Cho-in.
Dziś nie ubijamy interesu.
Co tu robisz?
Chodź ze mną.
Idziesz czy nie?
Co?
Obiecałaś, że pójdziemy na piknik.
Young-ji.
Jeszcze ci nie wybaczyłem.
Nie wiem, czy wrócę.
Więc nie czekaj na mnie.
Rozumiem.
Panie Lee, możemy zatrzymać się pod domem?
Czu mogę zarezerwować pobyt w rezydencji prezydenckiej?
Wiem, że termin minął.
Ale ta osoba znaczy dla mnie więcej
niż król albo prezydent.
To moja ostatnia szansa,
żeby spędzić z nim jeszcze jeden dzień.
Proszę się nade mną zlitować.
Young-ji, rezerwacja pobytu jest niemożliwa.
Ale jest inny sposób.
Naprawdę?
Dziękuję.
Do widzenia.
Young-ji.
Mówiłaś, że byłaś moim przewodnikiem w Chinach.
Jaki byłem?
Na początku
myślałam, że jesteś oszustem i kobieciarzem.
Oszustem i kobieciarzem?
Miałeś torbę pełną leków.
Poprosiłeś mnie o masaż.
I wyrzuciłeś mnie z pokoju.
Ni z tego, ni z owego zmieniałeś plan podróży.
Uznałam, że jesteś samolubnym palantem.
Ale zobaczyłam jak obserwujesz operację mózgu.
Leczyłeś dzieci i robiłeś zdjęcia w Tolu.
I wtedy zrozumiałam, że jesteś dobrym człowiekiem.
A wtedy nawet...
Zrobiłeś mi nawet operację wyrostka robaczkowego.
Operację wyrostka robaczkowego...
Wiedziałeś, że byłam zbiegiem,
ale byłeś taki troskliwy.
Postarałeś się, żebym nie miała blizny.
Nie chciałeś, żebym czuła się samotna
po operacji.
Zostawiłeś mi list i zrobiłeś ze mną zdjęcia.
Rozchorowałaś się, kiedy mnie oprowadzałaś.
Przepraszam, że nie mogłem cię operować w lepszych warunkach.
Kiedy cię poznałam,
nie bałam się już
pojechać do Korei.
Postanowiłam wsiąść na statek,
i przedostać się nielegalnie do Korei.
Zadzwoń do mnie, kiedy będziesz w Korei.
Lee Cho-in.
To nie był dla mnie tylko stary list.
Był jak kompas w moim sercu.
Koniec odwiedzin.
Proszę opuścić rezydencję prezydencką.
Szybko.
Panie Lee.
Usiądź
Jest tyle jedzenia.
Panie Lee, zaczekaj na zewnątrz.
Wszystko będzie dobrze.
Tak dawno mnie tu nie było.
Trochę holenderskiej kawy?
Zajmuje bardzo dużo czasu.
Pewnie będzie gotowa dopiero rano.
Nie, jest już prawie gotowa.
DO SEO-YEON
Oryginalny longplay Beatlesów.
Marzyłam o nim.
17 maja 2002 roku.
W końcu udało mi się go zdobyć w Baltimore podczas mojej 34. wizyty.
6 lutego 2003 roku.
W sklepie z płytami na 25. ulicy na Manhattanie.
Znalazłem ją podczas trzeciej wizyty.
25 września 2002 roku.
Przekonałem gościa z Annapolis po 20 telefonach.
UWAGA: KIM SEO-YEON
Daj mi tylko chwilę.
Głuptasie.
Trzeba było wysłać mi te listy.
Dlaczego je w ogóle napisałeś?
Nie mogłeś ze mną być,
jednak trzymałeś dokumentację USG mojego serca.
Teraz jesteśmy razem.
Zawsze taki byłeś.
Żeby zdobyć dla mnie oryginalny longplay Beatlesów
byłeś w sklepie niezliczoną ilość razy.
To tak jak z holenderską kawą.
Piję ją nie wiedząc, ile pracy wymaga.
Ale ty szykujesz dla mnie wszystko i czekasz na mnie.
Nigdy cię to nie męczy?
Nie doceniałam tego.
Nie miałeś mi tego za złe?
Nie.
Sprawiało mi to przyjemność.
Wystarczyło pomyśleć o tobie.
Chociaż przez chwilę.
Halo?
Pani Kim, tu Oh Young-ji.
Witaj, Young-ji.
Przepraszam. Byłam zajęta.
Chciałam się z panią spotkać.
Może pani przyjechać do Cheong-ju?
Do Cheong-ju?
Muszę coś pani dać.
To ma związek z panem Lee Cho-inem.
Może pani przyjechać?
Z Cho-inem?
Dobrze.
Żaden problem, przyjadę.
Dziękuję.
Do jutra.
Kto to był?
Dziewczyna, która była przewodnikiem Cho-ina po Chinach.
Chodzi o Oh Young-ji?
Znasz ją?
Ma coś, co ma związek z Cho-inem. Jest w Cheong-ju.
Więc?
Pojedziesz aż do Cheong-ju?
Muszę to mieć, skoro należało do Cho-ina.
Jesteśmy jedynymi osobami, które mogą zachować pamięć o nim.
Pojedziesz ze mną?
Oczywiście.
Pojedziemy.
Weźmiemy to.
Należało do Cho-ina.
Usiądź tu.
Co takiego?
Gdzie chcesz usiąść?
Tam...
Usiądź koło mnie.
Young-ji.
Ta zupa jest jak narkotyk.
Trochę jak ty.
Czasem chodzi ci tylko o pieniądze.
Czasem tylko pyskujesz.
Czasem jesteś jak moja młodsza siostra.
Czasem jesteś jak moja mama.
Tęsknię za tobą, kiedy cię nie widzę.
Zawsze mi ciebie mało.
Panie Lee, dobrze wiesz, że nie jestem tego warta.
Masz rację.
Czasem zachowujesz się jak pięciolatek.
Jest ktoś w sali bankietowej.
O tej porze?
Panie Lee, musimy iść.
Osoba, która mnie tu wpuściła, może stracić pracę.
Przepraszam.
Wygląda na to, że my dwoje
jesteśmy skazani na wieczną ucieczkę.
Young-ji.
Idę jutro do szpitala.
Wracam do domu, więc powinienem być szczęśliwy.
Ale boję się.
Rozpozna mnie wielu ludzi, których nie pamiętam.
Nawet ci, którzy próbowali mnie zabić
mogą tam być.
A ja będę się do nich uśmiechać jak jakiś idiota.
Nie przejmuj się, panie Lee.
Niektórzy zawsze będą po twojej stronie.
Nawet jeśli odzyskam pamięć...
Czas, który spędziłem z tobą w Cheong-ju,
może się okazać
najszczęśliwszym okresem w moim życiu.
Wrócę.
Wrócę, Young-ji.
Nie możesz tego wiedzieć, panie Lee.
Kiedy powrócą wspomnienia,
zapomnisz o mnie.
Może nawet zapomnisz o tej chwili.
Ale ja sobie poradzę.
Nawet jeśli nie wrócisz,
wspomnienie tej nocy da mi siłę, by czekać.
Dotrzymam słowa.
Wrócę, Young-ji.
Dobrze spałeś panie Lee Cho-in?
Teraz naprawdę odchodzisz na poszukiwanie wspomnień.
Będę silną dziewczynką.
Odzyskasz pamięć.
Zobaczyłam jak płaczesz,
słuchając tej płyty.
Tę piosenkę napisała kobieta, którą kochasz.
Nazywa się Kim Seo-yeon.
Płakała bardziej niż ktokolwiek inny,
kiedy usłyszała, że nie żyjesz.
Bądź tam przed jedenastą, a spotkasz się z nią.
Dawno temu zapomniałam o obietnicy, którą złożyłeś,
że będziesz żyć jak Oh Kang-ho.
Zapomnij o tym i odzyskaj wspomnienia.
Mam nadzieję, że dadzą ci szczęście.
Życzę zdrowia, panie Lee Cho-in.
Szefie, idziemy za nią?
Najpierw zajmiemy się Lee Cho-inem,
a potem dopadniemy tę płotkę.
Mam rację?
Man-ho, czas, żebyś ty się tym zajął .
Co masz na myśli?
Nie możemy używać broni w Korei.
Upewnij się, że to załatwione.
Kimkolwiek się nie okażę...
Dotrzymam słowa, Young-ji.
Wrócę, Young-ji.
Jest już jedenasta, jesteśmy spóźnieni.
Przepraszam, myślałem, że znam drogę.
Jesteśmy w Cheong-ju, dotrzemy tam.
To chyba tu.
Jedną chwilę.
Halo?
- Co się stało? - Przepraszam.
Lee Cho-in późno wyszedł z rezydencji prezydenckiej
potem wsiadł do autobusu i nam uciekł.
Nie chcę słuchać wymówek. Proszę się tym zająć.
Panie Lee, wreszcie mogę odetchnąć.
Spotkasz panią Kim i odzyskasz pamięć.
Mogę odetchnąć.
Zielone światło.
Ach tak?
Sun-woo!
Pomocy!
Sun-woo...
Pomóż mi.
Wszystko w porządku?
Nazywa się Kim Seo-yeon.
Płakała bardziej niż ktokolwiek inny,
kiedy dowiedziała się, że nie żyjesz.
Kim Seo-yeon...
Zajmij się tym.